Mér finnst svo merkilegt hvernig maður virkar, til dæmis í sambandi við svona átak að létta sig. Hvernig stendur eiginlega á því að maður er svona fljótur að gagnrýna sjálfan sig ef maður tekur eitt lítið hliðarspor? Maður sýnir öllum í kring um sig mikinn skilning og peppar upp þá sem þurfa á því að halda en svo þegar maður sjálfur þarf á peppi að halda þá getur maður engan veginn stólað á skilning frá sjálfum sér eða stuðning. Maður verður strax ómögulegur og getur aldrei gert neitt rétt og þar fram eftir götunum.
Ég held að til þess að ná góðum árangri í svona átaki og bara örugglega flestu sem maður gerir þá þurfi maður að vera sinn eiginn besti vinur. Sýna sjálfri sér skilning og hugsa jákvætt til manns sjálfs. Hrósa sjálfri sér, peppa sig upp og gefa sjálfri sér prik fyrir allan þann góða árangur sem maður hefur náð. Maður verður að muna eftir sigrunum og læra af mistökunum, ekki hanga í þeim. Þetta er ótrúlega erfitt en þetta er mesta breytingin sem ég hef gert á mér í þessu átaki. Smám saman er ég að breyta því hvernig ég hugsa um mig og þá verður allt hitt sem fylgir miklu auðveldara. Eftir því sem manni þykir meira vænt um sjálfan sig því auðveldara er að hugsa vel um sjálfan sig og gera sjálfri sér gott.
